ویدئوهای سایت

person
mimset instagram account
mimset telegram account
mimset namasha account
mimset aparat account

نقدی بر فیلم اسرافیل به کارگردانی آیدا پناهنده

شنبه, ۱۱ فروردین, ۱۳۹۷
اسرافيل
به گزارش میم ست در جدیدترین نقد و بررسی فیلم سینمای هالیوود نقدی در مورد فیلم اسرافيل به کارگردانی آیدا پناهنده را بررسی می کنیم. در سينمايي كه عواطف، روابط و آلام انساني به راحتي ناديده گرفته مي‌شوند و افراد درون فيلم‌ها به هر چيزي شبيه هستند جز آدميزاد، بايد قدر آيدا پناهنده و فيلم‌هايش را دانست. قدر خويشتن‌داري، تعادل و احساساتِ لطيف زنانه‌اي كه صرف ساخت دو فيلم «ناهيد» و «اسرافيل» شده است. فيلم‌هايي كه به شكلي واقعي نمايش دهنده مسائل، نيازها و حساسيت‌هاي زنانه در يك جامعه بسته و مردسالار هستند. پناهنده در «اسرافيل» با جاه‌طلبي در فيلمنامه و سير داستان، راوي زندگي سه شخصيت مي‌شود و با رويكردي اپيزوديك، داستان بخش‌بندي شده‌اش را با صبر و حوصله پيش مي‌برد. ايده تغيير شخصيت اصلي از هديه تهراني به هدي زين‌العابدين و بعد اتمام داستان با كاراكتر پژمان بازغي در مقياس سينماي ايران متمايز و خلاقانه است. اينكه در هر بخش تماشاگر با لمس رنج‌ها و مشاهده تكانه دروني شخصيت‌ها به آن‌ها نزديك‌تر شده و در عين حال كليت درام هم شبيه به يك تابلوي نقاشي به تدريج تكميل مي‌شود. اسرافيل   محدوديت‌هاي فيلم خود را در هم‌ارز نبودن بخش‌ها به لحاظ تاثيرات عاطفي، و تصميمات گاها كليشه‌اي خالقين در بخش مياني نشان مي‌دهد. جايي كه با دور شدن از آرامش و اندوه و سكون موجود در بخش شمال، فيلم پا به تهران مي‌گذارد و براي ساختن فضاي نامطبوع زندگي خانوادگي دختر و تنش‌هاي موجود در آن، به ايده‌هاي اغراق شده و كهنه ملودرام‌هاي ايراني در ترسيم فروپاشي رواني يك خانواده و دوربين روي دست متوسل مي‌شود. اما فيلم در نهايت با فرستادن دختر به شمال و رجعت به فضاي غمگينِ غرق در مه، از محدوديت‌هايش گذر كرده و مثلث عاشقانه‌اش را در اوج احترام و محبت و دريغي كه آدم‌ها نسبت به هم دارند، بنا مي‌كند. جايي كه مرد آرام و خوددار (برخلاف روحيه آتشين و بيش از حد هيجاني مردان در فيلم‌هاي ايراني) بايد بين عشق سابق و دختر جوان، يكي را انتخاب كند. آن هم در شرايطي كه حضورش براي تسكينِ آلام هر دو زن ضروري است. «اسرافيل» شايد يكدستي و خلوص «ناهيد» در بازتابِ بي‌پناهي يك زن را نداشته باشد و بخش مياني‌اش هم تماشاگر را آزار دهد اما در نهايت فيلم بلندپروازانه‌تري است كه دقت و سليقه و هوش بيشتري صرف شكل‌گيري آن شده. اسرافيل و هديه تهراني در نقش ماهي (روح فيلم) شگفت‌انگيز است؛ موقر و اندوهگين با چين و چروك‌هايي بر چهره كه از روزگار رفته زن و عشق پژمرده شده‌اش حكايت مي‌كند. زني كه در اوج ياس و تنهايي، در يك جامعه بومي (سنتي) در تمناي زندگي است اما شومي تقدير و بختكِ تراژدي، رخت سياهي بر تنش نشانده و در پايانِ داستان او را براي مردي كه عاشقانه دوستش دارد بدل به ياد و خاطره مي‌كند. اسرافيل 7فاز، پویان عسگری
تبلیغ 1
تبلیغ 2
تبلیغ 3
تبلیغ 4

دیدگاهتان را بنویسید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد

دیدگاه ها
    دیدگاهی پیدا نشد! اولین نفری باشید که در این نوشته نظر می دهید.