ویدئوهای سایت

person
mimset instagram account
mimset telegram account
mimset namasha account
mimset aparat account

نقدی بر نیکسون فیلمی موفق در به تصویر کشیدن یک سیاستمدار واقعی

شنبه, 4 فروردین, 1397
نیکسون
به گزارش میم ست در جدیدترین نقد و بررسی فیلم سینمای هالیوود نقدی در مورد فیلم نیكسون (Nixon) به کارگردانی اولیور استون (Oliver Stone) را بررسی می کنیم. درباره «نيكسون» ساخته اوليور استون: كمتر فيلم آمريكايي در طي سه دهه اخير به اندازه نيكسون اوليور استون، موفق به نمايش زواياي پنهان، ترسناك، هوشمند و البته همدلي‌برانگيز يك سياست‌مدار واقعي شده است. نیكسون درباره نیكسون : كمتر فيلم آمريكايي در طي سه دهه اخير به اندازه نيكسون اوليور استون، موفق به نمايش زواياي پنهان، ترسناك، هوشمند و البته همدلي‌برانگيز يك سياست‌مدار واقعي شده است. يك فيلم بزرگ درباره يك سياستمدار بزرگ. بهترين فيلم اوليور استون در كنار «جي.اف.كي». با اين تفاوت بزرگ كه استون در «جي.اف.كي» همراه و سمپات كشف ماجراي «تئوري توطئه» پيرامون ترور رييس‌جمهور محبوب است و در نيكسون هم‌قدم با روايت رسمي و ديدگاه جاافتاده‌ي آمريكايي، با فاصله و بعضا از روي خشم و كينه به نمايش چهره ريچارد نيكسون مي‌پردازد. اما نكته اينجا است كه استون بعنوان مهمترين تاريخ‌نگار/كارگردان هاليوود در روايت تاريخ معاصر آمريكا و «شمايل»هاي مهم‌ش، از انصاف خارج نشده و بر مبناي فكت‌هاي واقعي، سيماي خاص و تك‌افتاده نیكسون را ترسيم مي‌كند. يك سياستمدار باهوش، انزواطلب، پارانوئيك، بي‌پناه و رنجور كه مثل هر مرد بزرگ ديگري، سايه مادرش براي او از نظر رواني يك نوع احساس گناه و عذاب وجدان فلج‌كننده پديد آورده. يك مرد مشوش و پراسترس كه از تاريكي مي‌ترسيد اما تنها پناه و مامن‌ش، غرق شدن در تاريكي شد. نيكسون كسي كه براي اولين بار بعد از جنگ جهاني دوم با بزرگترين دشمنان آمريكا (شوروي و چين) مذاكره كرد و به جنگي كه جان. اف. كندي در ويتنام به راه انداخته بود خاتمه داد. اما ريچارد نيكسون محبوب هيچ‌كس نبود. نه هيپي‌هاي مشنگ كه دل و سر در گروي «پيس اند لاو» داشتند و نه سيستم رسمي كه او را در مسيري بي‌بازگشت در مركز رسوايي «واترگيت» قرار داد. و يكي از مهمترين آلام نيكسون، همين عدم محبوبيت عمومي بود. او مدام در مقايسه با «كندي» و تفاوت فاحش محبوبيت‌اش با رييس‌جمهور اسبق، خودش و مردم را تحقير مي‌كرد.
نيكسون در يكي از درخشان‌ترين ديالوگ‌هاي فيلم، بالاخره واقعيت را به زبان مي‌آورد و تفاوت «سياست رمانتيك» با «سياست واقعي» را به رخ تماشاگران فيلم مي‌كشد: «مردم وقتي به كندي نگاه مي‌كنن، مي‌خوان مثل اون باشن. اما وقتي به من نگاه مي‌كنن ذات واقعي خودشون رو مي‌بينن». اوليور استون در «نيكسون» نشان مي‌دهد كه سياستمدار واقعي، محبوب و در حد فهم ملت، روشنفكران و عوام نيست. سياست‌مدار واقعي به «سياست رمانتيك» و هواخواهان سطح پايين‌ش كاري ندارد. او عملگرايي رنجور است كه خواسته و ناخواسته در سيستم رسمي پيشرفت كرده و بنا بر ماهيت آن «سيستم» سبب بالندگي بيشتر يا شكاف فزاينده مي‌شود. شايد اگر ريچارد نيكسون هم مانند جان. اف. كندي در فضايي امن و مرفه و اشرافي رشد مي‌كرد، لبخند را جايگزين اخم كرده و از رنج به «گنج» مي‌رسيد.
نيكسون
7فاز، پویان عسگری

تبلیغ 1
تبلیغ 2
تبلیغ 3
تبلیغ 4

دیدگاهتان را بنویسید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد

دیدگاه ها
    دیدگاهی پیدا نشد! اولین نفری باشید که در این نوشته نظر می دهید.